9 april 2020. Mijn mama voor altijd. 

Mijn mama voor altijd. Op 9 april is mijn mama overleden. Het is niet te vatten dat we al 11 dagen verder zijn. Ze verbleef in een zorgcentrum in Limburg. Twee keer testte ze wellicht vals negatief op Corona. Haar klinisch ziektebeeld vertelde anders. Alle symptomen van COVID waren aanwezig. Door grote hoeveelheden Morfine werd ze in slaap gehouden zodat ze kon ademen en geen pijn voelde. Wachtende tot ze zichzelf losliet. 
 

De zorgsector.

 

Niets dan lof over onze helden in de zorgcentra. Deze mensen staan er elke dag, dag in dag uit. Zelf hebben ze ook kinderen, ouders, familie en vrienden. Ze stellen zich elke dag bloot aan extra gevaar. Lang, te lang, zonder de nodige bescherming.

Verschillende beslissingen moeten er genomen worden in onbekende situaties. Hoe hard en moeilijk moet dat niet zijn. We zijn allemaal mensen en doen ons uiterste best. Maar de zorgende mensen … zij doen nog meer dan hun best.

Beelden van dokters die een andere functie uitoefenen ontroeren me. Helpende handen op andere afdelingen dan waar ze mee vertrouwd zijn. Verplegend personeel met extra zware nachten voor de boeg. Veel angsten met zich mee sleurend om hun geliefde patiënten niet zelf te besmetten. Om zichzelf niet te besmetten, of hun familieleden.

Mensen met een zorgend beroep moeten beslissingen nemen in zoveel diverse situaties. Onbekende situaties. Extreme situaties. Hun warmte, liefde en inzet is van essentieel belang in deze Corona tijden. 

Alsjeblieft. Respecteer de regels. Hoe moeilijk kan het zijn? 

 

Idioten.

 

Ik zie de beelden van idioten die de maatregelen niet volgen. Beelden van lockdownfeestjes. Filmpjes van mensen die spuwen. Nieuwsberichten over samenscholingen. Het maakt me zo droevig. 

Het degouteert me. Heel kwaad word ik ervan. Deze mensen hebben duidelijk nog niemand verloren. Ze hebben totaal geen respect voor de mensen die allemaal zo hard hun best doen en zo hard werken om uit deze nachtmerrie te geraken. Het stemt me heel verdrietig. Vol ongeloof. 

En dan heb je Antwerpen. De politieke spelletjes. Verantwoordelijkheden die niet opgenomen worden. Waarom kan het in Antwerpen niet zo zijn dat alle regels hetzelfde worden opgevolgd als overal elders in ons land? Hoe komt het dat de bevoegde minister, aan het woord in het nieuws, geen verantwoordelijkheid opneemt om ervoor te zorgen dat alle burgemeesters doen wat hun voorgeschreven werd. Zo duidelijk rond de pot draaiend. Het maakt me woedend en verdrietig tegelijkertijd.

Ik was de eerste om te zeggen dat België het goed doet. Dat we goed geïnformeerd worden. We zijn allemaal maar mensen. Maar wat een circus is het ondertussen geworden. De politieke bedoelingen komen zo leesbaar naar boven. Met de vinger wijzen naar de president van Amerika … Hier is het net hetzelfde. 

Niet alle ministers of bevoegde personen doen het naar mijn mening niet goed. Dat zal je me niet horen zeggen, maar komaan zeg! 

En dan een boete van 250 euro voor het niet respecteren van de regels? 250 euro om zoveel doden op je geweten te hebben? Door samen te hokken in de parken, naar zee te trekken of een bbq te organiseren met iedereen die je lief is? Maak het bedrag veel hoger en spijs de economie. De mensen die de regels niet volgen zullen wel anders piepen als ook zij iemand verloren hebben of als ze zelf ziek worden. 

 

De hel.

 

Ik ben door de hel gegaan. Ik heb in mijn leven al heel veel meegemaakt. Dingen die je niet durft uit te spreken. Een hekel heb ik aan zelfmedelijden maar nu durf ik tegen mezelf zeggen dat het genoeg is geweest. 

In deze omstandigheden iemand verliezen is hard, heel hard. Dan ook nog zelf ziek zijn en daardoor beperkt worden, is alweer een stapje verder. Al 7-8 weken ben ik ziek. Uiteraard heeft de dokter me goed geholpen. Als je tijdens Corona Cortisone moet nemen en je zou besmet geraken, zijn de gevolgen veel ernstiger moest je COVID-19 krijgen. De huisarts heeft de Cortisone zo lang mogelijk uitgesteld maar op een gegeven moment, na zoveel weken, kan je niet anders meer. 

Nu, na een bezoek aan de Neus, Keel- en Oorarts blijkt dat mijn gehoor sterk achteruit gegaan is. Ik hoor de hoge tonen niet. Zelfs een thermometer onder mijn oksel hoor ik niet piepen. Het piept en giert constant in mijn oren, al zoveel weken aan een stuk.

Weer even een klopje. Andere medicatie zorgt er hopelijk voor dat het verbetert. Dat is echter geen garantie. Het zou blijvende schade kunnen zijn. Er drukt iets op mijn evenwichtsorgaan. Wat? Ik zou het niet weten. De arts heeft zijn tijd genomen alles duidelijk uit te leggen. Heel zacht, vriendelijk en behulpzaam. Daar zit je dan, de dag nadat je mama begraven werd, en alles glipt weg. Woorden zijn gewoon niet blijven hangen. Door de Corona-toestand mocht Marc niet mee naar binnen. Heel begrijpelijk. 

 

De hemel.

Toen kwam het nieuws. Mama was palliatief. We mochten nog afscheid gaan nemen maar ik mocht niet gaan. 

Ik vernam het nieuws op maandag. De nacht van woensdag op donderdag heeft ze losgelaten. Naar de hemel. 

We mochten nog gaan groeten maar ik mocht niet gaan. 

Haar begrafenis de week erna maar ik mocht niet gaan. 

‘Mijn Mama’. Mijn mama voor altijd.

Kleuterleidster was ze. Haar creativiteit kende geen grenzen. Een gave die ik  gelukkig van haar mocht erven. 

Haar mooie ogen en wimpers. Ik zie ze verder bloeien in mijn eigen gezicht en dat van onze dochters. 

Een bewogen leven. Dat kregen we allebei. 

Mijn weg. 

 

Elke dag in het proces hebben mijn lieve echtgenoot Marc en onze twee dochters Paulien en Kato ervoor gezorgd dat ik ging wandelen, samen met Marc. Soms had ik zin, soms had ik geen zin. Een enkele dag heb ik overgeslagen omdat het echt niet kon.

Verschillende dagen heb ik me in slaap gehuild. Slapen ging niet. Heel vroeg wakker en al starten aan de dag. Even alleen beneden, geen weg wetend met mezelf, met mijn verdriet.

En woede. Ik ben zo kwaad. Het is met woorden niet te beschrijven. Het liefst zou ik in het holst van de nacht een veld bezoeken en heel hard gaan roepen. Dat wil ik nog steeds. De onmacht bekruipt je en je geraakt er niet vanaf.

Gedurende heel deze periode (en nog) hebben mijn spieren het heel hard te verduren gekregen. Mijn fibromyalgie zorgt ervoor dat bij de minste spanning van mijn spieren het gevoel van ontsteking ontstaat. Dan bedoel ik ook werkelijk elke spier. Sommige spieren waar een normaal mens geen weet van heeft. Het gaat over spieren tussen mijn ribben die voor mijn ademhaling moeten zorgen. De spieren in mijn hoofd die samentrekken. Beenspieren die aanvoelen alsof je een marathon loopt. Een glas opheffen en denken dat je 500 kilo optilt. Zelfs pijn tot in de spieren van mijn tenen en vingertoppen.

Op een gegeven moment dacht ik dat ze me met de ambulance moesten komen halen. Ik kon niet meer op mijn benen staan. Marc heeft me in de zetel geholpen. Snikken, huilen, kreunen, tranen, woede, pijn, onmacht, …

Nog steeds heb ik last van hyperventilatie. Niet kunnen ademhalen geeft me soms angst voor dat vieze virus. Wandelen helpt. Marc en ik doen meestal een tour van 4 km. Meestal gaat het ademhalen iets beter na een km of 3.

En de woede. Door het wandelen kan ik de woede gedeeltelijk van me afschudden. Niet helemaal, niet ineens maar een klein beetje. Alle beetjes helpen.

 

Mijn ritueel.

 

Op die wandelingen had ik het steeds over pluisbloemen. Pluisbloemen die zich verspreiden door het wegvliegen van de pluisjes. Een ongelooflijk mooi proces van de natuur. We komen er dagelijks veel tegen op onze wandeling. Heel veel. 

En toen kwam de dag van de begrafenis. Je ontwikkelt iets in je hoofd wat je wil of wat je kan doen maar toch blijven er vragen en onzekerheden ronddwalen. Is het wel de juiste manier? Moeten we het niet anders doen? Zouden we niet beter zus of zo…

 

De begrafenis.

 

Woensdag, de dag van de begrafenis.

Ik had de opdracht gekregen van een lieve vriendin om rond 9u de voordeur te gaan openen. Na het openen van de deur zoals gevraagd en deed ik ze meteen weer dicht.  Met rollende tranen liep ik terug naar binnen en vroeg om te komen kijken. Zo ontroerend. Daar stond een doosje gevuld met mijn lievelingsontbijtkoeken, een doosje kraakverse aardbeien én een brandend kaarsje.

We maakten ons een beetje op en deden tijdens de dienst om 11u een wandeling met ons viertjes. 

De dag ervoor vertelde ik over mijn eigen gecreëerde ritueeltjes. Over de pluisbloemen. We kwamen buiten, Marc plukte een pluisbloem en gaf ze aan mij. Ik heb ze gekoesterd en vastgehouden gedurende een heel groot deel van de wandeling. Totdat de pluisjes door de wind zelf loslieten en ik klaar was om te lossen. 

Het is opmerkelijk om te voelen hoe wij als gezin één zijn. Een klein beetje nadat we onze wandeling gestart waren, kwamen mijn tranen. Iedereen gaf me een knuffeltje. Ik kon een tijdje niets zeggen en toen werd het stil. Niemand heeft gesproken totdat ik terug iets zei. Zonder woorden, zonder teken. Zulke momenten zijn zo mooi. Iedereen voelde zonder woorden aan dat het belangrijk was om een tijdje de stilte te bewaren. 

We wandelden 6 km samen tussen de pluisbloemen, in het zonnetje, één met de natuur.

De dag verliep heel natuurlijk. We hebben ons genesteld in de tuin met een glaasje. Nadien deden we even elk ons ding. Het was prachtig weer.

Marc zit niet zo graag stil. Ik ook niet trouwens of het zou met een boek of een Punchwerkje moeten zijn. Maar die dag is Marc niet van mijn zijde geweken. Gewoon zitten, zonder woorden. Zelfs toen ik even geslapen heb in het zonnetje bleef hij naast me zitten. Rustig en stil. Hoe mooi is dat.

We hadden beslist om iets lekker uit te gaan halen zodat we ‘s avonds niet hoefde te koken en een beetje konden stilstaan bij de dag. Samen hebben we ‘s avonds lekker gegeten.

Het voelde als afsluiten. Je moet het op de één of andere manier kunnen plaatsen.

We kijken als hecht gezin terug op een heel mooie dag. Dat is het allerbelangrijkste en het allermooiste op aarde. Ons gezin. 

 

‘Mijn Mama’. Mijn mama voor altijd.

 

Bij elke pluisbloem zal ik aan je denken, mama. Mijn persoonlijk klein natuurlijk ritueel.

Mijn gezin, mijn alles, maakt het mogelijk om ook dit weer een plaats te kunnen geven.

Jullie.

 

Ik ben een prater. Ik communiceer graag. Het helpt me helen. Maar nu … nu kon ik met niemand praten anders dan mijn gezin. Dit heb ik nog nooit zo ervaren. Nog steeds is het praten moeilijk. Schrijven helpt me en het ontlast. 

Elk woord buiten mijn eigen nestje ontketent nog tranen. Tranen mogen er zijn maar even aan iets anders denken. Een moment iets anders kunnen doen, een beetje lezen (al moet ik elke zin 5x opnieuw lezen). Even zonder tranen zijn. Dat doet ook goed. 

En jullie. Ongelooflijk hoeveel warme berichtjes, kaartjes, virtuele knuffels en wensen we mochten ontvangen. Zonder jullie zou het niet lukken om dit draaglijk te maken. Op social media, in de bus, via mail …

Ons huis staat nog steeds vol met mooie bloemen. Het is niet met woorden te benoemen hoe dankbaar ik daarvoor ben. De bloemenpracht in huis maakt het voor ons mooi, warm en sereen. Samen met de prachtige woorden doet het ons denken aan onze warme omgeving waar we samen met ons gezin van mogen genieten. 

Dank jullie wel lieverds.  

 

Lost & Co.

 

Ik heb me een tijd als vrijwilliger ingezet voor Lost & Co. Lost & Co geeft verlies een gouden randje. Ga gerust eens kijken. Wie weet kan deze mooie organisatie voor jou wel iets betekenen. Ze is gevuld met allemaal fijne en warme mensen die enorm veel inzet leveren om anderen te helpen met hun verlies of ziekte. 

‘Wij rouwen mee’ , een adres waar je veel informatie kan vinden om te rouwen op afstand. 

Uiteraard hoop ik samen met jullie dat iedereen in jullie omgeving gezond blijft zodat je geen beroep moet doen op bovenstaande organisaties. 

 

Misschien is deze blog wat onsamenhangend geschreven. Het komt recht vanuit mijn hart. Het schrijven helpt me. Er bestaat een kans dat het ook iemand anders kan helpen in deze moeilijke tijd.

  Laten we nu vooral de regels respecteren, elkaar liefhebben en steunen.

 

Wil je graag op de hoogte blijven van blogs, workshops, tips & tricks over organisatie en informatie over nieuwe producten en aanbiedingen? 

Pin It on Pinterest

Share This